Detoks alkoholowy Głogów

Nie tylko kilka dni picia

Ciąg alkoholowy to stan, w którym organizm uzależnionej osoby domaga się alkoholu. Bez niego pojawiają się objawy abstynencyjne: drżenie rąk, niepokój, poty, bezsenność, nudności. Pacjent pije nie po to, żeby dobrze się bawić, tylko żeby tych objawów nie odczuwać. Mechanizm jest biologiczny, nie charakterologiczny.

Dlaczego samodzielne przerwanie bywa niemożliwe

Organizm po wielodniowym piciu wpada w błędne koło. Każde odstawienie wywołuje objawy, pacjent sięga po kolejny alkohol, żeby je stłumić. Nawet gdy chce przestać, objawy przekraczają jego zdolność do wytrzymania bez wsparcia. Detoks medyczny rozwiązuje ten problem, farmakologicznie zastępując działanie alkoholu i stopniowo wyprowadzając pacjenta z objawów.

Czym jest CIWA-Ar

Skala CIWA-Ar (Clinical Institute Withdrawal Assessment for Alcohol, revised) to standardowe narzędzie klinicznej oceny zespołu abstynencyjnego. Ocenia 10 objawów: nudności i wymioty, drżenie kończyn, napadową potliwość, niepokój, pobudzenie, zaburzenia czuciowe, słuchowe i wzrokowe, ból głowy, orientację. Każdy objaw punktowany w skali 0 do 7 (oprócz orientacji, 0 do 4). Łączna punktacja 0 do 67.

Interpretacja

Wynik 0 do 9 oznacza zespół łagodny, zwykle wystarcza leczenie objawowe. 10 do 18 to zespół umiarkowany, wskazanie do farmakoterapii benzodiazepinami. 19 i więcej to zespół ciężki, z wysokim ryzykiem drgawek i majaczenia, wymagający leczenia stacjonarnego z monitorowaniem.

Protokół symptom-triggered

Dawki benzodiazepin dobierane są na podstawie powtarzanych pomiarów CIWA-Ar co 1 do 4 godzin. Takie podejście zmniejsza całkowite zużycie leków i czas hospitalizacji przy porównywalnym bezpieczeństwie w stosunku do schematu stałych dawek.

Majaczenie alkoholowe

Delirium tremens (biała gorączka) to ciężka postać zespołu abstynencyjnego rozwijająca się zwykle 2 do 3 dni po nagłym odstawieniu alkoholu. Charakterystyczne objawy: zaburzenia świadomości, halucynacje wzrokowe i słuchowe, pobudzenie, tachykardia, wzrost ciepłoty ciała. U około 25% chorych występują napady drgawkowe. Hipokaliemia i hipomagnezemia zwiększają ryzyko zaburzeń rytmu serca.

Wymagania leczenia

Delirium tremens to stan zagrożenia życia. Wymaga leczenia szpitalnego, najczęściej na oddziale psychiatrycznym. Obejmuje podawanie benzodiazepin (diazepam lub lorazepam dożylnie), nawadnianie pozajelitowe, wyrównywanie elektrolitów i tiaminę.

Padaczka alkoholowa

Napady drgawkowe w przebiegu odstawienia występują u części pacjentów z długą historią picia, zwykle w pierwszych 12 do 48 godzinach od odstawienia. Nieleczone mogą prowadzić do trwałego uszkodzenia mózgu. Pacjent z wywiadem drgawek abstynencyjnych wymaga bezwzględnie detoksu stacjonarnego.

Niedobór tiaminy

Długotrwałe picie alkoholu prowadzi do niedoboru tiaminy (witaminy B1). Alkohol zaburza wchłanianie, a dieta osób pijących często jest uboga w tę witaminę. Niedobór B1 przy nagłym odstawieniu alkoholu może wywołać encefalopatię Wernickego, ostry stan neurologiczny z triadą objawów: zaburzenia świadomości, zaburzenia ruchów gałek ocznych, ataksja.

Kolejność podawania

Tiamina musi być podana przed glukozą. Podanie glukozy u pacjenta z niedoborem B1 może wywołać lub nasilić encefalopatię Wernickego. Standardem jest 200 do 300 mg tiaminy dziennie pozajelitowo przez co najmniej 5 dni u pacjentów z objawami lub z wysokim ryzykiem niedoboru.

Zespół Korsakowa

Nieleczona encefalopatia Wernickego u około 80% pacjentów przechodzi w trwały zespół Korsakowa, czyli głębokie deficyty pamięci krótkotrwałej z konfabulacjami. To nieodwracalny stan, dlatego profilaktyka tiaminy w detoksie jest obowiązkowa.

Głogów obsługuje pacjentów z całego powiatu głogowskiego, a dzięki położeniu nad Odrą również z okolic Nowej Soli, Lesznej i Zielonej Góry. Dobry dostęp do dróg regionalnych upraszcza dojazd. Miasto to część Legnicko-Głogowskiego Okręgu Miedziowego, blisko Legnicy, Lubina i Polkowic.

Dalsze leczenie

Detoks to tylko pierwszy krok. Pełne leczenie obejmuje leczenie alkoholizmu pod opieką psychoterapeuty, farmakoterapię doustną oraz ewentualne uzupełnienie wszywką alkoholową, która daje kilka miesięcy zabezpieczenia farmakologicznego. Konsultacja z lekarzem psychiatrą pomaga dobrać indywidualny plan leczenia dopasowany do historii choroby.